آنتونیو کاسترو آلوز آخرین شاعر رمانتیک برزیل

 

 

آقای "آنتونیو د کاسترو آلوز"، شاعر برزیلی، زاده‌ی ۱۴ مارس ۱۸۴۷ میلادی و درگذشته‌ی ۶ ژوئیه ۱۸۷۱ میلادی، است.

وی آخرین و بزرگترین شاعر رمانتیک برزیلی بود. او همچنین به عنوان نمایشنامه‌نویس و سخنور به یاد آورده می‌شود. 

او در یک مزرعه بزرگ در باهیا در خانواده‌ای از برده‌داران متولد شد و مخالفت پرشوری با برده‌داری پیدا کرد؛ از آن رو، او را «شاعر بردگان» می‌نامند. 

کاسترو آلوز همچنین به عنوان رهبر کوندوریروس (شاعران کندور) شناخته می‌شود، که از کندور، قوی و بلند پرواز، به عنوان نماد خود استفاده می‌کردند. 

شعر آنها با احساسات پر شور و پر طمطراق، و سرشار از آرایه‌های ادبی جسورانه مشخص می‌شود.

کاسترو آلوز زندگی غم‌انگیزی داشت. در جوانی عاشق بازیگری به نام "اوژنیا کامارا" شد. آنها رابطه‌ی عاشقانه‌ای داشتند، اما پس از دو سال، اوژنیا او را ترک کرد. 

مرگ زودهنگام مادرش، جنون و خودکشی برادرش و قطع پایش پس از یک تصادف، شاعر را عمیقاً تحت تأثیر قرار داد. 

در شانزده سالگی به سل مبتلا شد، که سرانجام در بیست و چهار سالگی او را کشت. 

او عاشق زندگی بود و نمی‌خواست بمیرد: او در «جوانی و مرگ» که در مجموعه « کف شناور» (۱۸۷۰) منتشر شد، نوشت: «مردن... وقتی این دنیا بهشت است». «مکیداد ای مرگ» در دوران بحرانی بیماری‌اش نوشته شد و آغاز هنر بزرگ او را رقم زد. غم و اندوه، تأکیدهای والایی را در او بیدار کرد که بعدها به رنج‌های بشریت نیز تعمیم داد.

کاسترو آلوز از طریق اشعاری که در نشریات منتشر می‌شد و در جلسات خوانده می‌شد، شناخته شد. در طول زندگی‌اش تنها یک جلد از اشعارش با نام Espumas flutuantes منتشر شد، مجموعه‌ای از اشعار غنایی شهوانی، میهن‌پرستانه و سوزناک. 

اشعار ضد برده‌داری او پس از مرگش در «آبشارهای پائولو آفونسو» (۱۸۷۶) و «بردگان» (۱۸۸۳) منتشر شد. دومی شامل برخی از مشهورترین اشعار او، مانند «صداهای آفریقا» (Vozes d'áfrica)، خطابه‌ای از آفریقا که عدالت خدا را طلب می‌کند، و «کشتی برده» (O navio negreiro)، اثری دراماتیک که تمام وحشت‌های یک برده‌دار آفریقایی را به تصویر می‌کشد، است. 

آثار دیگر او شامل «Obra completa» (۱۹۶۰) و «گونزاگا یا انقلاب در میناس» (۱۸۷۵) است.

 

 

 

گردآوری و نگارش:

#لیلا_طیبی